 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
|
|
|
Vakantie Duitsland
 Kras
Kras vakantie Duitsland Kras Vakanties  Happyhome
Vakantiehuizen in Duitsland Happyhome.nl  Zoekvakantiehuis
Vakantiehuizen Duitsland! Zoekvakantiehuis.nl  Landal
Landal vakantieparken Landal GreenParks  Vrij uit
Veel vakanties Duitsland Vrij uit  Vacancia.nl
65.000 vakantiehuizen Vacancia.nl  Center Parcs
Vakantieparken in Duitsland Center Parcs  De jong Intra
De Jong Intra Vakantie De Jong Intra  Pharos
Reizen en vakantie Duitsland Pharos - Anwb  Vakantieparken.nl
Alle vakantieparken in Duitsland! Vakantieparken Duitsland  |
Bezienswaardig
De Dom van Keulen is een gotische kathedraal in het centrum van Keulen (Duitsland), waarvan de bouw op 15 augustus 1248 begon en 632 jaar duurde. Vanaf de 157,38 meter hoge noord- en de 157,31 meter hoge zuidtoren (beiden 490 treden), kan men de hele stad overzien. De kathedraal is inclusief het schip en de torens, 144,58 meter diep en 86,25 meter breed. De kathedraal heeft enkele glas-in-loodramen, die dateren uit de 14e en de 16e eeuw. Het is de grootste kathedraal in Duitsland en hij behoort tot de grootste van Europa.
In 1801 werd de kathedraal weer ingewijd als een heilig huis. In de jaren na de inwijding groeide het enthousiasme voor de (her)bouw van dit godshuis. Niet in de laatste plaats omdat in 1814 en 1816 originele bouwplannen werden ontdekt uit de vroege veertiende eeuw. In 1842 zette men de bouw van de kathedraal weer voort. Ongeveer de helft van het geld kwam uit de Pruisische schatkist, de andere helft kwam van de Centrale Dom-bouw Stichting. Men hield zich precies aan de middeleeuwse plannen voor de dom, maar deze werden uitgevoerd met de voor die tijd moderne bouwtechnieken. In 1846 was het zijschip voltooid, ook het houten dakgeraamte was vervangen door een ijzeren dakgeraamte, iets dat bijzonder progressief was voor die tijd. In 1880 waren dan uiteindelijk de twee torens voltooid, en zo ook de bouw van de kathedraal. Dit was reden voor een groots nationaal feest waar ook de keizer bij aanwezig was.
Internet:
De broer van keizer Otto de Grote, Bruno, was van 953 tot 965 aartsbisschop en stichtte het kanunnikensticht St. Andreas. Hij liet een vroeg Romaanse kerk met een crypte bouwen, waarvan in de huidige crypte nog overblijfselen te zien zijn. De kerk werd op de jaardag van de heilige Andreas en alle apostelen van Christus gewijd.
Tegen de dwarsschepen aan waren aan de oostzijde voorportalen gebouwd, die als ingang voor de gelovigen dienst deden. Het tegenwoordige portaal aan de westzijde maakte deel uit van de toenmalige kruisgang. Het voorportaal aan de noordzijde werd verbouwd en doet nu dienst als sacristie. In deze sacristie bevindt zich het Romaanse leeuwenportaal.
In het westelijke deel van de stad werd in 1030 begonnen met de bouw van de kerk. De kerk heeft drie apsiden. Deze drie apsiden samen met het geheel van de torens, bieden aan de Neumarkt-zijde een bijzonder beeld van Romaanse architectuur. Aan dit gedeelte van de kerk werd de imposante toren gebouwd, de 'Apostelklotz'. Tijdens de Tweede Wereldoorlog raakte de kerk zwaar beschadigd. De kerk werd in 1955 herbouwd. De moderne kapel voor dagelijks gebruik heeft een altaar met twaalf apostelbeelden, die afkomstig zijn van een retabel uit de kerk van omstreeks 1330. Van de kerkschat is de Heribertskelk het pronkstuk.
De kerk bij de zuidpoort van het Romeinse Colonia is gebouwd op de ruïne van een Romeinse politiepost. Een latere Merovingische kerk werd bij de stichting van een koorherenstift door een nieuwe vervangen (1059-1067). Het oostkoor en het dwarsschip met de eronder gelegen vijfschepige crypte dateren uit deze bouwperiode. Het vierkante westkoor kwam daar honderd jaar later (1188) bij. Het van buiten plompe gebouw, dat oorspronkelijk als onderbouw van een toren bedoeld was, verrast binnen met een rijke geleding en uitgewogen proporties. Het gaffelkruis in het westkoor is een overblijfsel uit de tijd der mystiek (omstreeks 1380). Het beweningsaltaar (vóór 1558) is een werk van B. Bruyn d.I., de stenen doopvont is uit de tijd omstreeks 1240. De cyclus gebrandschilderde ramen van J. Thorn Prikker (1930) is na de laatste oorlog aan de hand van de originele ontwerpen vernieuwd.
Deze kerk werd enkele jaren voor het begin van de bouw van de dom voltooid. De kerk is de laatste en rijkste van de laat Romaanse kerken van Keulen die zijn ontstaan in navolging van de St. Gereon en de St. Aposteln. Het decoratieve koor van de kerk wordt door torens geflankeerd maar de vormen zijn echter slanker en smaller dan die van de St. Aposteln. Het interieur wordt bepaald door de gebrandschilderde ramen in het koor en de oostelijke dwarsbeuk, de belangrijkste van de laat Romaanse in Duitsland. Opmerkelijk zijn ook de wandschilderingen in de zuidelijke en in de noordelijke koorruimte. Onderzoek heeft uitgewezen dat deze in de 13de eeuw zijn gemaakt.
Deze kerk wordt ook wel 'Kerk van de Rijnschippers' genoemd. De kerk dateert uit de 13de eeuw en is de Tweede Wereldoorlog relatief onbeschadigd doorgekomen. De kerk is door de eeuwen heen menigmaal aangepast. Zo werden er gotische vensters en gewelven in de 17de eeuw aangebracht. In de kerk zijn de schilderingen aan het gewelf van het middenschip het belangrijkst. Hier zijn 24 scènes uit de Bijbel te bewonderen. De aanbidding der wijzen boven de hoofdingang en de scènes uit de legende van St. Nicolaas in het zuidelijke torengewelf zijn ook de moeite waard. Het belangrijkste beeldhouwwerk in de kerk is de twee meter hoge Schippersmadonna. Mooi om te zien zijn ook de gebrandschilderde ramen, uit het begin van de 16de eeuw, in het noordelijke zijschip en de kerkschat.
De kerk, die ook de typisch Keulse drie apsiden aan de oostzijde heeft (vgl. Maria im Kapitol, St. Aposteln), dateert in haar huidige vorm van na een brand in 1150. De machtige vieringtoren (84 m hoog) werd tegelijk met het schip in 1220 verhoogd en geldt als een herkenningsteken van de stad. De torenspits is gotisch en werd ook als zodanig hersteld, terwijl de vier andere torens hun oude Romaanse gevouwen daken behielden.
In deze kerk vergoten de 'heilige maagden in naam van Christus hun bloed. Oorspronkelijk waren het er elf, doch in de legende groeide hun aantal tot 11000. In de schatkamer van de kerk zijn de wanden zijn tot het plafond volgestapeld met beenderen. De schedels zijn versierd met mutsjes en bandjes van met parels bestikte goudgalon en zij. Tussen deze stoffelijke resten prijken de reliekhouders van Ursula's maagden: ze hebben lange, blonde lokken en een dekseltje in hun schedel waardoor de relieken zichtbaar zijn. Meisjes, meisjes en nog eens meisjes. Botjes en beenderen, tientallen, honderden, duizenden heilige botjes. Ooit voorwerpen van devotie, brengers van troost en genezing. De kerk is zeker het bezoeken waard.
De St. Severin wordt gekenmerkt door een laat-Romaans koor terwijl het schip laat-gotisch is. Bij opgravingen werden de fundamenten van een 4de-eeuwse grafkerk ontdekt, die vermoedelijk gebouwd was voor St. Severin, de bisschop van Keulen, die hier omstreeks 400 geleefd heeft en in deze kerk begraven is. De crypte onder het hoogkoor dateert uit 1043 en is tegelijk met het koor vergroot. De laatste rustplaats van St. Severin wordt hier door een gedenksteen aangegeven. Van de oorspronkelijke inrichting is nog een kruisigingtafereel aan het gewelf van het koor bewaard gebleven (omstreeks 1260). Het eikenhouten koorgestoelte met mens- en dierkoppen en rankwerk dateert uit het eind van de 13de eeuw. De 20 voorstellingen daarboven, uit het atelier van de Keulse 'meester van St. Severin', zijn scènes uit de legende van St. Severin.
